در روز

با زغالی که شست

 دستخط باران را

*************

تقدیم به بلندای روح تو

 مژگان

می خواست روی بوم تو بنشانیش٬ غروب

تو کم کنی هجوم  پریشانیش   ٬    غروب

می خواست سمت آبی چشم تو  گم شود

در  آرزوی  آنکه  نمی رانیش  ٬  غروب

دلتنگ  می شوند   بدون تو        سقف٬

جنگل٬درخت و کلبه ی بارانی اش٬غروب

هی شعر می شود که تو را زندگی کند

نقاش می شود که بمیرانی اش ٬غروب

نقاش دستهای تو ٬هر روز و گاه  تو

می خوانی و گاه نمی خوانیش٬غروب

پی نوشت:بی خیال قافیه میشوم وقتی در حجم واژه نمی گنجد...