مرگ است

بی فرصت فریاد

اندازه می گیرم گلویت را

با روبان سیاهت

میشوی

قد آسمانی که آبی نیست

تکه تکه

رنگ جامدادی خاکستری ام

واین

جنون کودکیست که می خندد

به اعتماد سیندرلای نژاد پرست

به حق تاریخی کرکسها

میشکنم

در تخمه های سیاه موروثی

با استخوانهایی به وسعت هیچ!