چوب کبریت پرت که میشود

دیوارمی ماند

وخطوط عمودی که

 گیر می کند پشت پلکهام

خواب بیخبرست از ترس ارتفاع

بگذار بخوابم

در شمارش خورشیدی که

اینبارسقوط نمی کند

بگذار بخوابم

در آزادی علفها

در دین جاده

به گامهای سبز تو

که از سرنوشت بلندتری ...

پی نوشت:نه این جاده سبز نیست گامهای توست که سبز میشود